Gastblog Colinde

Buiten onze ervaringen, zijn wij ook heel benieuwd naar jullie ervaringen en verhalen. Deze keer mama Colinde aan het woord over haar manuele placentverwijdering. Lees snel verder!

Bij een zwangerschap van 41 weken voelde ik mijzelf niet lekker meer en maakte ik mij zoveel zorgen dat ik besloot het ziekenhuis te bellen, 2 dagen voor er weer een controleafspraak gepland stond bij de verloskundige. Eenmaal in het ziekenhuis werd besloten om mij in te gaan leiden. Mijn vruchtwater bleek toch wel wat weinig te zijn en in combinatie met mijn onzekerheid was dit voor de gynaecoloog i.o. voldoende reden de bevalling te gaan inleiden en wel diezelfde avond al. De volgende dag om 19.30u zette ik onze prachtige dochter Evie op de wereld. Wat een bijzonder moment!

Evie werd op mijn borst gelegd en ik voelde mij het gelukkigste mens op aarde. Dit had ik toch even gedaan, samen met de geweldige steun van mijn liefste man en moeder. Martijn mocht de navelstreng doorknippen en er werd bloed afgenomen voor de navelstrengbloeddonatie waaraan wij meededen. Daarna kon de placenta geboren worden. Dit verliep moeizaam. Hij wilde er niet uit. De gynaecoloog i.o. duwde behoorlijk op mijn buik en ik moest mee persen. Helaas zonder resultaat. Al snel bleek dat ik wel erg veel bloed verloor en werd mij verteld dat de placenta, mocht hij er niet uitkomen, operatief verwijderd moest worden. Dit zou een relatief eenvoudige ingreep zijn en ik zou binnen een uurtje weer terugkomen op de afdeling. Ik hield mijzelf rustig, want ik zag dat Martijn hiervan schrok. Anderzijds hield ik hoop dat de placenta er nog wel uit zou komen. Toen ging het ineens heel snel, ik verloor teveel bloed en moest met spoed naar de OK. Ineens stonden er veel mensen rondom mijn bed, werd er een nieuw infuus aangebracht. Het aanbrengen van het infuus ging ook niet even makkelijk. Binnen no time stond er een – in mijn beleving- invasie witte jassen naast mijn bed. Ik hoorde de gynaecoloog i.o. telefoneren en voor ik het wist werd mijn bed met een noodgang over de afdeling richting de OK geduwd.

Eenmaal op de OK moest ik 100x mijn naam en geboortedatum noemen en waarvoor ik daar kwam. Op dat moment dacht ik nog: “Ik mag toch hopen dat zij wel weten wat ik daar kom doen?!”. Ik moest zelf op een andere tafel gaan liggen. Dit was nogal een klus, ik was al behoorlijk van de wereld aan het raken door het enorme bloedverlies. Eenmaal op de tafel moest ik nog een aantal keer gaan verliggen. Eerst ging een andere gynaecoloog op mijn buik drukken met volle kracht in de hoop dat de placenta alsnog los zou komen. Dit gebeurde niet. De gynaecoloog grapte nog dat als het allemaal voorbij was, dat ik haar pijn mocht komen doen. Deze moet ik trouwens nog steeds incasseren bedenk ik mij, terwijl ik dit typ! Daarna stond de anesthesist naast mij en vertelde wat hij ging doen en stelde nog wat (ik denk) aardig bedoelde vragen. Ik weet nog dat ik de klok zag voordat mijn ‘lichtje’ uit ging. Het was iets voor negenen ’s avonds. Na ongeveer een uurtje zag ik de felle lampen van de OK weer en dacht nog: “Mooi, dat is ook gepiept, en het duurde inderdaad niet langer als een uurtje”. Vol verwachting hoopte ik dat ik snel opgehaald zou worden door de verpleegkundige om terug gebracht te worden naar de afdeling en daar mijn man en dochter weer te kunnen zien. Helaas bleek dat niet het geval…

Voor mijn gevoel werd ik uren eenzaam en alleen achter gelaten en vroeg ik wanneer ik terug mocht. Niemand gaf mij dit antwoord. Uiteindelijk was er een hele aardige verpleegkundige op de recovery die mij vertelde dat ik veel bloed was verloren en dat er met spoed zakjes bloed onderweg waren. Als deze doorgelopen waren, mocht ik terug. Op een gegeven moment zag ik de zakjes bloed hangen, oké even afwachten dus nog. Na een tijdje keek ik op klok en nog altijd lag ik op de recovery. Ik werd verdrietig en wilde naar mijn man en dochter toe. Een tijdje later zag ik mijn vader en moeder in de deuropening staan, samen… Ik was heel blij, maar ook verward. Hoe kan dit, mijn vader en moeder daar samen?! Mijn ouders zijn al wat jaren gescheiden en gaan, gelukkig, voortaan prettig met elkaar om. Maar op dat moment bevond ik mezelf in een soort waas, ik voelde me slap en suf, droomde ik dit, of was ik dood aan het gaan? Ik zwaaide naar mijn ouders en voor ik het wist waren ze weer weg. Niet veel later zag ik een verpleegkundige binnen komen en de liefste man ter wereld en een rijdend babybedje. Dit beeld werd al een stuk realistischer. Mijn man en dochter mochten naar mij toe komen, omdat het allemaal zo lang duurde.

Nog steeds begreep ik niet wat ik al die tijd op de recovery heb gedaan, terwijl de operatie binnen een uurtje gepiept was. Al die tijd heb ik het gevoel gehad dat ik alleen ben gelaten, dat niemand mijn vragen wilde beantwoorden en mij links lieten liggen.

Eenmaal terug op de afdeling was het tegen kwart voor 2 ’s nachts. Nog altijd begreep ik niet wat er was gebeurd. Op de afdeling zeiden ze niet meer dan dat ik veel bloed had verloren. Die nacht kon ik niet slapen… Ik was de avond ervoor moeder geworden en ben daarna meteen weggerukt bij mijn man en kind… De bevalling leek ook ineens heel lang geleden. Ik heb alleen maar nagedacht en gekeken naar het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien. De volgende ochtend kwam de verpleging vragen hoe het allemaal met mij ging. Ik zei goed, want ergens was ik bang dat ik anders die dag niet naar huis zou mogen. Ik moest eerst zelf kunnen plassen (nadat de katheter eruit was gehaald) en voorzichtig kunnen lopen. Dat plassen lukte na enkele uren, maar lopen ging niet tot nauwelijks. Ik was enorm duizelig en mijn hoofd ontplofte bijna. Ik deed me groter voor, het risico dat ik anders niet naar huis mocht werd mij te groot. Uiteindelijk mochten we halverwege de middag naar huis. Tot op de dag van vandaag baal ik van mijn eigenwijze actie. Ik bleef duizelig, kon niet ineens opstaan of mijn hoofd opzij draaien. Al snel bleek dat mijn HB, want na de bloedtransfusie weer wat gestegen was, weer gezakt was. Volgens de huisarts en verloskundige kon dit nog maanden duren voordat het weer op het oude niveau zou zijn.

De kraamweek verliep erg moeizaam. Ik ben een slechte patiënt. Ik moest mijn rust houden en op bed blijven liggen, maar dit lukte niet. Ik werd onzeker en kreeg depressieve gevoelens. Natuurlijk wist ik van de bekende, zeg maar rustig beruchte kraamtranen. Echter had ik het idee dat dit bij mij veel erger was dan het zou moeten zijn. Mijn grootste angst was om alleen gelaten te worden en zelf alles te moeten oplossen. Hier was ik duidelijk, zowel fysiek als mentaal niet toe in staat. Vele gesprekjes met de kraamhulp en verloskundigen verder, heb ik vrijwel direct hulp gezocht bij de huisarts en zij verwees mij door naar de POP-poli in het ziekenhuis.

Enkele gesprekken en weken verder ging het mentaal gezien steeds beter, maar ik bleef last houden van de gedachten aan de placenta verwijdering. Zes weken later – voor mijn gevoel een jaar later- moest ik op nacontrole bij de gynaecoloog i.o. Zij vertelde dat ze begreep dat dit een hele heftige periode voor mij is geweest en dat alles, met name de communicatie hierover, niet naar behoren is verlopen. Na de operatie zat haar dienst erop en heeft zij alle informatie naar de afdeling gecommuniceerd. Daar is blijkbaar ook een dienst wissel geweest in de tussentijd en daar moet het mis zijn gegaan. Het blijkt dat ik behoorlijk van de kaart was door de narcose. Ik was enorm zwak en viel vaak weg. Daarbij was mijn hartslag torenhoog, omdat mijn hart heel erg aan het werk was om mij in leven te houden na een bloedverlies van tegen de 3,5l. Niet alleen was daarom een bloedtransfusie nodig, maar ook een langer verblijf op de recovery totdat ik stabiel was. Ondertussen had er op de recovery ook een dienst wissel plaats gevonden, waardoor er veel verschillende mensen langs mijn bed hebben gestaan en allen niet helemaal duidelijk konden vertellen wat er gaande was.
Inmiddels probeer ik het elke dag een beetje meer los te laten en ben ik dankbaar dat ik al in het ziekenhuis was. Het besef dat ik dood had kunnen bloeden doet pijn. Ik probeer te genieten van iedere dag en dankbaar te zijn dat ik er in (redelijke) gezondheid nog ben.

Ook jouw verhaal delen met onze lezers? Laat het ons weten!

Liefs, Erin & Tamara

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *