Gastblog Malkanthi

Buiten onze ervaringen, zijn wij ook heel benieuwd naar jullie ervaringen en verhalen. Deze keer is Malkanthi aan het woord. De weg naar haar zwangerschap en bevalling, was een lange en moeilijk weg. Toch liet deze mama zich niet uit het veld slaan.

Ongeveer 27 jaar geleden ben ik naar Nederland gekomen. Mijn ouders hebben mij geadopteerd uit Sri Lanka. Ik heb een fijne basisschool tijd gehad, was altijd een vrolijk kind en had nooit problemen. Pas toen ik naar de middelbare school, ging is het mis gegaan. Ik wist niet meer waar ik me thuisvoelde en zat behoorlijk in een identiteitscrisis.

Het eerste schooljaar verliep nog wel goed. Ik haalde goede cijfers en deed mijn best. Maar daarna ging het volledig mis. Ik spijbelde veel van school en liep vaak van huis weg. Kreeg de verkeerde vrienden en belandde in het loverboy circuit . Daar ga ik verder niet over uitwijken.

Daarna heb ik een relatie gekregen en die heeft 7 jaar geduurd. Ook daar was ik niet gelukkig en mijn ex wilde helaas ook geen kinderen. In 2015 stond ik letterlijk op straat . Het jaar daarvoor leerde ik mijn huidige vriend kennen en er was meteen een klik. Het voelde zo goed, maar ik had een relatie en wilde die jaren niet zomaar opgeven. Toch liep het stuk. Ik kreeg vrij snel een relatie met mijn huidige vriend en we gingen na een maand al samenwonen. Het voelde zo goed!

Mijn vriend heefr helaas ook veel problemen gehad en veel meegemaakt. Te snel van vertrouwen en ook met de verkeerde mensen omgegaan. Voor hij een relatie met mij kreeg, was hij gokverslaafd. Hij heeft daar veel schulden door gekregen. Helaas zijn die schulden er nog steeds en het is onduidelijk wanneer hij in de wzp (schuldsanering) komt. Voor mij was dat nieuw. Ik had nooit schulden gemaakt.

Helaas was dat nog niet alles. Ook greep hij snel naar de drugs. In het begin viel het nog wel mee, met af en toe een jointje. Later kwam er ook cocaïne bij. Ik wist me geen houding te geven en we kregen veel begeleiding over de vloer. Dit hielp alleen absoluut niet. Mijn vriend wilde graag zijn leven verbeteren en een gezin stichten met mij.

Toen ik in April 2016 zwanger raakte, ging er een wereld voor me open. Ik was zielsgelukkig en belde meteen mijn ouders op om het nieuws te vertellen. Super enthousiast waren ze, omdat ze voor het eerst opa en oma werden. Helaas reageerden mijn schoonouders niet zo en hebben harde dingen gezegd, wat ik niet zal vergeten. Mijn vriend had veel verdriet van de woorden van zijn ouders en halverwege de zwangerschap ging het weer fout. Hij loog over alles. Ik vertrouwde hem niet meer. Hij gebruikte weer drugs en ik was er klaar mee. Ik heb gezegd: ‘ik wil dat je nu alles verteld aan je begeleiders, zodat ze je kunnen helpen’. En dat heeft hij gedaan.

Wat wij niet wisten, is dat de begeleiders achter onze rug ‘veilig thuis twente’ hebben ingeschakeld, omdat ze bang waren voor mijn veiligheid en die van de toekomstige baby. Dat kwam echt als een bom bij ons aan. In plaats van dat zijn eigen begeleiding hem hielp, schakelden ze hogere hand in. Veilig thuis kwam over de vloer en ik had 3 opties: Ik kon naar een moeder-en kindhuis gaan, ze zouden de kinderbescherming inschakelen of ik moest zonder mijn vriend naar mijn ouders. Dat kwam hard binnen. We hadden net alles in de babykamer en in huis klaar voor haar komst. En toen legde mijn vader voor dat ze 6 weken, 24 uur lang bij ons in huis zouden verblijven. Wij kozen voor de optie van mijn vader en dat vonden ze gelukkig goed. Daarbij zou er ook 6 weken lang spoedhulp bij ons aanwezig zijn. Om te observeren en vooral gesprekken te voeren over hoe het gaat.

De bevalling verliep niet vlekkeloos. Ik kreeg 8 december plotseling erge rugweeën en we zouden met de verloskundige naar het ziekehuis gaan. Helaas vertelde ze dat ik niet ging bevallen, maar alleen wat tegen de pijn kreeg. Ik had maar 1 cm ontsluiting. Nadat ik aan de ctg scan lag, bleek dat ik opeens al 3 cm ontsluiting te hebben. Dus bleven we in het ziekenhuis. Midden in de nacht, gingen ze mijn vliezen breken en kreeg ik een ruggeprik. Daarvan werd ik erg ziek en kreeg ik koorts. De volgende ochtend had ik nog steeds 3 cm ontsluiting en ik kreeg weeën opwekkers, maar dat hielp niks.

Uiteindelijk vertelden ze dat ik een keizersnede kreeg en dat hadden we niet verwacht. We kregen een boek met informatie erover en konden dat doorlezen. Mijn vriend ging koffie halen voor mijn ouders, want die waren ook midden in de nacht gekomen vanuit Brabant. Terwijl hij weg was, kwamen ze mij vertellen dat ik al met een kwartier opgehaald zou worden. Mijn moeder rende naar mijn vriend en zei dat hij snel moest komen. We hadden het boek nog niet eens ingelezen, alles ging zo snel. Toen ik eenmaal daar lag, kreeg ik nog een verdoving. Die hebben ze te hoog gezet, waardoor ik tot aan mijn hoofd verdoofd werd. Ik kon niet bewegen en nauwelijks praten.

Het eerste moment met onze dochter Savindi, heb ik niet veel van meegekregen. Ik was zo verdoofd en doet me nog steeds zeer. Ik viel ook steeds weg en mijn moeder dacht dat ik dood ging. Ik werd na de bevalling ook 2,5 uur op een uitslaapkamer gelegd. Toen ik wakker werd, was er niemand. Mijn vriend niet en mijn dochter niet. Ik schrok me dood: waar was ik beland? Ik was zo verlamd, dat ik me niet kon bewegen. Niemand mocht bij mij komen en wat wilde ik graag mijn dochter zien! Maar ik moest wachten totdat ik me kon bewegen.

Eindelijk na die uren mocht mijn vriend mij ophalen en kon ik naar mijn dochter. Wat was ik blij, maar ook zo verdrietig dat ik de eerste momenten niet heb meegemaakt. We moesten een aantal dagen in het ziekenhuis verblijven voor mijn herstel. Eenmaal thuis bleven mijn ouders en de toezicht 24 uur per dag op ons lip. Dus ik kon niet echt genieten. Ze vonden 4 weken na de bevalling dat we het super goed deden en dat er geen zorgen meer waren over de opvoeding.

Mijn vriend is zo lief voor onze dochter. Het heeft echt zijn ogen geopend. Ik ben zo trots op hem, hoe hij alles heeft gedaan. En dat vonden de instanties ook. Ze zouden voor hem een traject starten omtrent zijn verslaving. Maar tot op heden loopt dat nog steeds niet. Daar kan ik kwaad over worden.  Mensen die blijkbaar de juiste hulp nodig hebben, moeten zo lang wachten. We hebben nu een gezinscoach gekregen en die komt een paar keer in de week langs om ons te helpen met dingen waar we tegen aanlopen. Maar ik ben blij dat we het hebben gered. We zijn er nog lang niet, maar ik heb hoop voor de toekomst.

Ook jouw verhaal delen met onze lezers? Laat het ons weten!

Liefs, Erin & Tamara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *