Gastblog Ilse: “Hoe ik met 30 weken zwangerschap keihard van mijn roze wolk afviel.”

Buiten onze ervaringen, zijn wij ook heel benieuwd naar jullie ervaringen en verhalen. Deze keer is Ilse aan het woord. Na een lange relatie werd het tijd voor de volgende stap en een positieve zwangerschapstest volgde al gauw. Helaas veranderde de roze wolk al gauw in een donkere wolk voor deze sterke mama. 

Maart 2016, bijna 5 jaar bij elkaar, huisje, boompje beestje, het was tijd voor de volgende stap. Ik stopte met de pil en ja het was meteen raak. Eind april had ik een positieve test in mijn handen. Wat waren “we” (tenminste dat dacht ik) blij. Dit was mijn droom, ik ben jong, maar so what ik zou mama worden. De zwangerschap verliep niet geheel vlekkeloos en tijdens de 20 weken echo kreeg ik extra onderzoeken met betrekking tot de groei van “onze” kleine meid. (Gelukkig is dit uiteindelijk helemaal goed gekomen). 

Oktober 2016, inmiddels al 30 weken zwanger en ja de relatie liep niet altijd even soepel, maar zeg nou zelf, wie heeft dat nou niet? Wel merkte ik dat mijn ex zich de laatste 2 weken afstandelijker ging gedragen. Ik vroeg hem meerdere malen wat er aan de hand was, maar kreeg er nooit een echt antwoord op. Het was dan ook geen prater. 

Vrijdagavond, hij kwam terug van de sportschool. Ik voelde aan alles dat er iets ging gebeuren. Hij ging zitten en het enige wat hij zei was: ik kan het niet meer Ilse, ik ga bij je weg. Mijn eerste reactie? Ongeloof, waar komt dit ineens vandaan? Je bent in de war, je/wij hebben hulp nodig om hier samen uit te komen voor “ons” meisje. Hij bleef nog een nacht slapen, maar ik mocht niet meer in zijn buurt komen. Dit kon niet waar zijn, ik wilde me vastklampen aan hem en hem nooit meer los laten. Helaas heeft hij die dag erna zijn spullen gepakt en is hij niet meer terug gekomen.

De eerste paar weken kreeg ik een heleboel emoties voor mijn kiezen. Boosheid, verdriet, onzekerheid kon ik dit allemaal wel alleen? En dan natuurlijk nog die ongeloof. Mijn hele leven stond op z’n kop. Wat ging er gebeuren? Waar moest ik naartoe? En dan nog het gevoel voor mijn ex. Het was een gigantische (sorry voor mijn bewoording) klote streek, maar mijn gevoel voor hem was niet zomaar weg. Na meerdere gesprekken die hij dan toch nog wel wilde voeren, kwam ik tot de conclusie dat het echt niet meer goed kwam. Ik bleef in tweestrijd en dat heeft nog heel lang geduurd. Inmiddels waren er afspraken gemaakt over de gezamenlijke woning, ik mocht daar voorlopig blijven, alles was daar immers klaar voor de komst van een baby. Mijn moeder zou bij de bevalling zijn en hij zou ingelicht worden op het moment dat Liv geboren was. Samen met de vrouw die onze gesprekken begeleide kwam hij anderhalf uur na de bevalling kennis maken met zijn dochter. Wat een verschrikkelijk moment was dit, geen gefeliciteerd naar mij of m’n ouders die immers ook opa en oma waren geworden. Een lullig bosje bloemen en een arrogante blik, omdat ik hem niet als eerste binnen had gelaten, maar mijn vader wel. De dagen die volgden waren even lastig. Alles verliep heel stroef en daarbij kreeg ik een aantal dagen na de bevalling een mega lange whatsapp waardoor ik (kraamvrouw vol in emoties en weinig slaap) volledig in de war raakte. Hij eiste dat hij ZIJN dochter mocht zien wanneer hij wilde, in ZIJN huis en daarbij nog een heleboel andere verwijten. Op dat moment heb ik besloten dat wanneer de kraamhulp weg zou zijn ik m’n spullen ging pakken en naar mijn ouders zou vertrekken. Daar heb ik ongeveer 8 weken gewoond en gigantisch veel steun gekregen, de band is alleen maar hechter geworden door deze situatie. 

Ondertussen kwam mijn ex 2 keer in de week een half uurtje langs om Liv te zien. Een aantal keren liep dit uit op ruzie, dit wilde ik absoluut niet meer en zeker niet waar Liv bij was. 

Eind februari vond ik een huisje in het zelfde dorp als mijn ouders. Op 1 mrt kreeg ik de sleutel en het afsluiten kon gaan beginnen. Dingen inpakken, herinneringen die je samen hebt opgebouwd of gemaakt weggooien. Een nieuwe start voor Liv en mij. Inmiddels wonen we alweer een aantal maanden in deze woning en dat bevalt super. 

Tussendoor kreeg ik ook nog even voor mijn kiezen dat mijn ex inmiddels (of eigenlijk al voor de geboorte van Liv) al een nieuwe relatie had. Hoe kon hij? Zo snel? Wat hadden die 5,5 jaar samen dan betekend? 

En hoe gaat dat dan straks als Liv bij haar vader gaat zijn? Dan gaat er dus een andere vrouw voor mijn kind zorgen, terwijl ik daar had moeten wonen, met hem en Liv. 

Wat betreft de relatie die Liv op moet gaan bouwen met haar vader, dit gaat nog erg stroef. De afspraak is dat hij tot aan dat Liv een half jaar is op dinsdagavond en op zaterdag of zondag een aantal uren langs komt. In praktijk werkt dit voor geen meter want hij kan nooit op deze momenten.

Inmiddels heb ik contact met een advocaat wat betreft onze gezamenlijke woning en de alimentatie die hij zou moeten gaan betalen. Dit verloopt alles behalve fijn en ook hij heeft een advocaat benaderd. 

Op dit moment is Liv het aller belangrijkste in mijn leven en hoewel ik ervan overtuigd ben dat ze recht heeft op zowel een vader als moeder, zal ik er alles aan doen om mijn meisje te beschermen. Ik ben ervan overtuigd dat zij door deze situatie niet minder liefde krijgt dan andere baby’s. 

Mijn werk heb ik weer opgepakt, 3 dagen in de week (31,5u) in de kinderopvang. Liv gaat naar een gastouder en naar oma. Ze doet het erg goed. Ook probeer ik zowel met Liv als met vriendinnen of voor mezelf leuke dingen te doen. Mijn leven begint weer “normaal” te worden. 

Ook jouw verhaal delen met onze lezers? Laat het ons weten! 

Liefs,
Erin & Tamara

1 Reactie

  1. Lisette Messemaker
    juni 7, 2017 / 12:05 pm

    Lieve Ilse , kippenvel! Wat een verhaal, je bent een super mama voor Liv! Je doet het geweldig!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *